zoek

Gregory en Ivy, broer en zus van cliënt Ronnie

Het verhaal van Gregory en Ivy, broer en zus die vertellen over hun ervaringen met de dakloosheid van hun broer Ronnie. Na jaren wordt nu de familieband weer hersteld. Tekst door Hans Peters, De Draad magazine.

Weer terug in de warme moederschoot 

Vijftig jaar geleden verloren Ivy (64) en Gregory (63) het contact met hun oudste broer Ronnie(67). Hij raakte dakloos en zwierf rond. Sinds kort is het contact weer intensiever, omdat hij bij Traverse woont. Ivy: “Het valt niet mee om een dakloze broer te hebben, maar we zijn zo blij dat hij weer in ons leven is. En Ronniedenkt er ook zo over.”

Ivy, Gregory en Ronnie komen uit een warm, Hindoestaans gezin, met vader, moeder en vijf kinderen (drie meisjes en twee jongens).  In 1958 emigreerde het gezin van Suriname naar Nederland. Helaas stierf hun vader nog geen jaar later. Ze herinneren zich Tilburg als een fijne plek. Met picknicks in het Wandelbos en de Loonse- en Drunense Duinen. Ivy: “Bij ons thuis was het de zoete inval. Er kwamen altijd vrienden over de vloer. En als er geen plek was, maakten we plek. De tafel stond voor iedereen gedekt.” Het gezin had het niet breed, maar was wel gelukkig. Moeder haalde haar rijbewijs om onafhankelijk te zijn. Twee rijke ooms stopten hen af en toe wat geld toe. “Het was een gelukkige tijd, met heel veel liefde,” herinnert Ivy zich.

De Von Trapp-familie

Hoe herinneren ze zich Ronnie? Gregory: “Na het overlijden van onze vader nam hij die rol over. Hij was heel beschermend. Vertelde ons wat we moesten doen en hield ons bij elkaar.” Toen Ronnie 16 was speelde hij gitaar in een orkest. Ivy: “Hij was heel proper. Als er een pluisje op zijn zwarte soul-broek zat, ging hij uit zijn plaat. Hij reed met zijn Tomo naar alle dorpen voor optredens. Tijdens de afwas leerde hij ons meerstemmig zingen. We waren net een soort Von Trapp-familie.”

In 1969 werkte moeder bij een restaurant en kreeg een relatie met de kok. Gregory: “Het bleek een eerste klas huistiran. Eerst deelden we alles, nu ging al het vlees naar hem en kregen wij een boterham met pindakaas. Hij braadde en verslond zelfs mijn sierduif terwijl wij niet eens met onze chips mochten kraken. Het was een echte cultuuromslag.” Toen brak er iets in Ronnie, zijn gedrag veranderde. Ivy: “Hij gebruikte moeilijke woorden uit de encyclopedie. En schreef brieven naar de koningin. Of praatte met Brigitte Bardot over de radio. De eerste tekenen van een psychose, denk ik nu, maar wisten wij toen veel?”

Vechten voor je bestaan

De nieuwe pleegvader legde volledig beslag op de moeder en zij was verblind door liefde. Gregory: “We waren veel alleen. Dan gingen ze ineens naar Parijs zonder ons. Schulden waren er ook. Op een kwade nacht stond er een veewagen voor de deur. We verhuisden plotsklaps naar het dorpje Koudekerke (Zeeland). Daar kwam hij vandaan. We zijn als een dief in de nacht vertrokken. Ronnie bleef achter, die wilde niet mee. Ik vergeet nooit dat wij wegreden en hij daar bleef staan. Dat was hartverscheurend.” 

In Koudekerke dreven pleegvader en moeder een cafépension en het gezin woonde in een verkrotte boerderij met een beerput als wc. Als Hindoestanen vielen ze nogal op in het dorp. Gregory: “Het was vechten voor je bestaan. We werden geestelijk en lichamelijk mishandeld. Ik ben uit huis gegaan toen ik 19 was, Ivy was 18.” Ze raakten verliefd, verloofd, getrouwd maar scheidden ook weer. Gregory: “Het is net of ik een rode draad mis, een richtlijn. Ik ben tien jaar gelukkig geweest. Daarna alleen nog maar bij vlagen.” Inmiddels gaat het beter met hen. Greg heeft een autorijschool samen met zijn dochter, Ivy heeft een eigen webwinkel in hobby-artikelen en is hertrouwd.   

Het relaas van Ronnie

Ronnie werd een zwerfjongere in Tilburg. Zijn vaste stekkies waren het station en de Heuvel. Ivy: “Als je wilde weten hoe het met hem ging, kon je hem daar vinden. Van zijn daklozenuitkering kocht hij frikandellen. In de winter vroeg ik me wel eens af of hij in een doos sliep. Ik maakte me vaak zorgen.” Hij was ook verslaafd aan drugs, geld daarvoor kreeg hij vermoedelijk van onze rijke oom. Hij had vaak psychoses, sloeg dan wartaal uit. En hij is een paar keer gedwongen opgenomen, maar ontsnapte dan weer. Gregory: “Hij is een keer bij mijn moeder thuis door de politie in de handboeien geslagen. Dan breekt je hart.”

Greg had vaker contact met Ronnie dan Ivy: “Het zijn toch broers. Hij stuurde ons hele lieve kaartjes, maar ook worstjes en afwasborstels. Triest dat hij zichzelf verwaarloosde.” Gregory: “Ik zag het met lede ogen aan. Hij aanvaarde geen enkele hulp, verslonsde en dronk koffie uit een jampotje.” Tien jaar geleden kreeg Ronnie via Traverse een flatje, maar ook dat ging niet goed. Hij liet stroomkabels over het bad hangen. Of de gaskachel aanstaan, terwijl het buiten 30 graden was. Greg: “De situatie werd te gevaarlijk. In 2013 werd hij in overleg met Traverse overgeplaatst naar de voormalige opvanglocatie De Vlier in de Reitse Hoevenstraat. Daar woont hij nu nog.” Gregory bleef hem al die jaren trouw bezoeken, Ivy is er anderhalf jaar geleden bijgekomen. Ivy: “Hij liet me schoorvoetend toe. Vorige keer bracht ik shag mee. Toen hebben we weer geknuffeld.”

Inmiddels is de diagnose van Ronnie bekend: schizofrenie met dwangneuroses. Ivy: “Hij was een zorgwekkende zorgmijder, maar is weer in beeld.” Hoe zien ze de toekomst? Gregory: “Omdat we allebei in Zeeland wonen, zijn we op zoek naar opvang voor hem in de buurt. Zodat we weer dicht bij elkaar zijn. “ Ivy: “Ronnie zou het mooi vinden om weer allemaal samen in een huis te wonen, zoals vroeger. Weer terug in de warme moederschoot.”